Christini Daro, mijn verhalen, griezelverhalen en fantasieverhalen

2009-09-21T20:54:00.001+02:00

2009-09-21T20:44:00.007+02:00

Hoofdstuk 1: Het luik (1)

Het begon allemaal op een rare nacht. Ik was die avond rond half 11 gaan slapen. Midden in de nacht schrok ik wakker. Ik weet meer waarom. Slaperig keek ik naar mijn elektrische klok, die fel rode cijfers uitstraalde. 02.33 zag ik. Geeuwend keek ik even mijn kamer rond. Mijn kamer leek die nacht anders, donker en eng. Ik zuchtte en keek weer even naar mijn klok. 00.00 zag ik. Ik schrok even en pakte mijn klok op die naast mijn bed op een nachtkastje stond. Ik schudde hem zachtjes heen en weer en gaf er een paar tikjes op. 02.34, 00.00, 02.34, 00.00, 00.00, zag ik. Verward zette ik mijn klok terug op mijn nachtkastje en wilde uitbed stappen. Ik wilde net mijn voet op de vloer zetten maar ik zag iet heel vreemd. Mijn hele kamer was gevuld met een laag hangende witte dikke mist. Snel trok ik mijn voet terug in bed. Ik slikte en keek mijn kamer rond. Mijn ogen bleven hangen in de verste hoek van mijn kamer. Op de vloer zag ik een vierkante vorm waar aan de zijkanten fel wit licht uitscheen. Het had precies de vorm van een luik. Ik schrok helemaal toen het luik langzaam probeerde te openen. Ik kroop diep onder mijn dekens en keek over de rand wat er allemaal gebeurde. Was ik aan het dromen? Net een stukje op het luik stond een donker bruine kapstok met kromme krul poten. Die was iemand, denk ik, bij de verhuizing vergeten, want die stond al in mijn kamer. Ik heb hem maar gehouden, vond het wel handig om mijn kleding op te hangen en mijn andere meubels waren toch ook donker bruin. De kapstok met mijn kleding werd langzaam schokkerig door het luik naar boven geduwd tot dat het in een hele scheve hoek kwam te staan. Met een doffe klap viel de kapstok op de vloer. Ik maakte een sprongetje van schrik ook al zag ik het aan komen. Ik was nog steeds verbaast van wat er allemaal gebeurde. Toen het luik tot een 90 graden hoek geopend was bleef hij stil hangen. Alsof hij tegen werd gehouden door een onzichtbaar steuntje. Ik rekte me uit om te kijken wat in het luik verborgen was. Maar ik zag alleen een donker zwart gat. Uit het niets begon er een ijzig koude wind door mijn kamer te waaien. Het was als of er in het luik een opening was naar de koude buiten lucht. Ik kroop dieper onder mijn dekens. De mist die nog boven mijn vloer hing bewoog langzaam, bijna dansend, met de wind mee. De wind waaide aardig hard. Ik schrok weer toen een tijdschrift die op mijn bureau lag door de wind open ritselde. De blad zijden sloegen langzaam om. Mijn gordijnen bewogen ween en heer. Dit deed me allemaal denken aan een horror film die ik gister had gezien, Evil night hete die geloof ik. Zachtjes hoorde ik een stem door mijn kamer fluisteren. Volgens mij kwam het uit het luik. Het was een zachte vrouwen stem. Wat ze of het zei kon ik niet verstaan. Ik rekte me uit in de richting van het luik om beter te kunnen verstaan wat ze zei.
“help me...,” hoorde ik zacht. Het was een rillende stem. Ik wist niet wat ik moest doen. Naar het luik toe gaan, kijken wat er aan de hand is? Of wachten tot deze, ik denk droom, voorbij is? Ik kneep even mijn ogen dicht. Misschien was alles voorbij als ik mijn ogen weer opende, hoopte ik.
“Help me...,” hoorde ik deze keer heel dicht bij, alsof iemand het in mijn oor fluisterde. Ik schrok weer en deed meteen mijn ogen weer open. Ik keek weer richting het luik. Vreemde dikke pluimen mist zweefden uit het luik. De wind in mijn kamer leek wat af te nemen wel was het nog koud. Ik voelde een koude zweet druppel over mijn rug naar beneden lopen. Ik schraapte al mijn moed bij elkaar en besloot om uit bed te stappen en naar het luik toe te gaan. Misschien kan ik dan kijken wat er in zit. Ik pakte een zaklamp uit de la van mijn nachtkastje en knipte hem aan. Ik haalde nog even diep adem en trok mij been uit bed. Langzaam zakte mijn voet in de witte mist. Het voelde koud aan. Ik zette mijn beide voeten op de vloer maar zat nog wel op bed. Ik scheen me de zaklamp door mijn kamer. Bij het luik liet ik de lichtbundel hangen. Ik zag de kapstok nog half boven uit de mist steken....

Wordt vervolgd.....

2009-09-08T20:54:00.003+02:00

“gestoord he...?” zei hij kalm.
Ik voelde me licht in mijn hoofd en probeerde wat zuurstof binnen te krijgen.
“Laat los alsjeblieft...?!” zei ik met een zachte piepige stem, met het laatste beetje adem die ik nog had.

Met het laatste beetje energie die ik nog in mijn lichaam had trapte ik Mike zo hard mogelijk in zijn kruis. Hij krimpte in elkaar en liet me los. Ik zakte hoesten door mijn knieen en hapte naar adem. Ik stond, zo snel als ik kon, struikelend over mijn eigen voeten op, en probeerde te rennen.
Door de pijn in mijn keel kon ik niet echt rennen. De koude lucht brandde in mijn lucht pijp. Half rennend en struikelend keek ik achterom. Mike volgde me volgens mij niet.
Ik probeerde zo snel mogelijk door te rennen. De straat was lang en donker, er leek geen einde aan te komen. Ik besloot om niet meer links of rechts de hoek om te rennen, wie weet staat Mike me dan weer op te wachten. Hoestend ging ik verder, mijn keel stond voor mijn gevoel in brand en mijn hoofd tolde.
Voor me werd het uit het niets mistig. Het begon licht maar werd steeds erger. Ik vertraagde mijn pas tot ik weer aan het lopen was. Ik hoorde mezelf piepig in mijn hoofd ademen. Ik stopte met lopen en durfde niet meer verder. Ik kon maar 10 meter voor me uit kijken, verder was alles wit, gewoon spierwit. Ik keek even achter me. Daar kon ik ook niets meer zien dan wit. Ik slikte en liep maar door. Ik ga niet terug, misschien kom ik Mike dan weer tegen. Ik weet niet als het secondes, minuten of uren waren, maar voor mijn gevoel duur dit lang. Ik begon half in paniek te raken omdat er maar geen einde kwam aan dit witte dikke mist. Uit het niets doemde er een gebouw of huis op. Langzaam zag ik een zwarte siloutte van een woning dichter bij komen.
“Maar dat is....,” zei ik hard op tegen mezelf “mijn huis!”
Ik begon weer te rennen. Ik rende de straat door, de tuin in en de stoep op naar de voor deur. Ik stopte en keek even om me heen. Voorzichtig raakte ik de koude deurknop aan en opende de deur. Tot mijn verbazing was die niet op slot. Door een kier spiekte ik naar binnen. Alles zag er normaal uit, heel vertrouwd de meubels jassen aan de kapstok en de geur. Ik trok de deur open en ging snel naar binnen.
Ik sloot de deur achter me, en schoof de ouderwetse deurketting in het beveiligings railtje. Ik wilde net alle spanning me afschudden of de deur werd met een enorme klap open gesmeten. Omdat ik nog dichtbij stond klapte de deur tegen mijn hoofd en ik smakte tegen de grond. De deurketting kraakte en stond strak van het geduw van buiten.
Ik voelde iets nats over mijn voorhoofd en langs mijn neus lopen. Ik voelde met me hand aan de prikken bonkende plek om mijn hoofd en zag bloed.
Er werd weer aan de deurketting rukt en het hout van de deurpost kraakte. Tussen de opening zag ik een hand met een zwarte stiletto naar binnen gaan die probeerde de deurketting los te maken.
Ik hapte naar adem en stond snel op. Ik nam een aanloop en rende met mijn hele gewicht tegen de deur aan. Mike’s hand zat vast tussen de deur. Maar dat kom me niks schelen. Ik duwde zo hard ik maar kon tegen de deur aan. Ik hoorde zijn botten kraken, maar tot mijn verbazing hoorde ik geen kreet. Had hij geen pijn, voelde hij niks?
Hij wrikte met zijn hand heen en weer om deze lost te krijgen. Bloed en stukjes huid bleven op de deurpost plakken. Het maakte me misselijk om naar te kijken. Mike’s stiletto glipte uit zijn hand en viel met de punt in de houten voer en bleef recht op in de vloer vast zitten.
Mike wrikte zijn hand tussen de deur vandaan, de deur viel met een klap van mijn gewicht dicht. Ik duwde nog steeds zwaar ademend met al mijn gewicht tegen de deur.
In de woonkamer hoorde glas rikkelen. Mijn hart bonkte bijna mijn ribbenkast uit. Aan het geluid te horen heeft Mike een raam ingeslagen. Ik verzamelde al mijn moet en trok te stiletto uit de vloer. Met de stiletto stevig in mijn hand en mijn arm uitgestekt voor me liep ik door de gang richting de woonkamer deur. Ik deed de deur open en liep langzaam de woonkamer in. Een raam stond wijd open en het glas was gebroken. De gordijnen zwiepten langzaam heen en weer door de koele bries die door de woonkamer waaide.
Ik keek rond in de woonkamer en naar de vloer voor het raam. Het leek er op dat Mike niet naar binnen is geklommen. Ik liep voorzichtig richting het raam en bleef en een paar meter vandaan staan. Ik tuurde naar buiten. Het was pik donker.
Ik bleef in een aanvals houding voor het raam staan, zodat ik meteen kon steken.
Daar stond ik dan voor het raam. Mijn hoofd bonkte en de wond op mijn voorhoofd prikte. Volgens mijn gevoel stond ik en na een tijd al uren voor het raam. Ik hield het meer uit, mijn hoofd deedt pijn en mijn oogleden werden zwaar. Ik schoof een stoel voor het raam en ging daar maar zitten. Ik weet niet meer wanneer, of na hoe lang maar uit eindelijk viel ik in slaap....

Ik schrok wakker door de dicht slaande voor deur. Mijn hart zat meteen weer in mijn keel. Ik wreef mijn ogen uit en keek om me heen. Ik lag thuis op de bank. Het raam van de woonkamer was niet gebroken en zat gewoon dicht. Ook op mijn voorhoofd zat geen wond meer. Wel had ik nog hoofdpijn maar nu anders.
Ik hoorde mijn ouders in de gang fluisteren en lachen. De woonkamer deur werd open gedaan.
“Danny, slaap je nog niet?” vroeg me moeder, ze keek bezorgd naar me.
Ook mijn pa kwam de woonkamer in.
“Wat zie je er beroerd uit..... ah je hebt zitten blowen. Wil je extra huisarrest ofzo? Bijde deze heb je dat verdient. Er komt nog een week bij,” zei mijn pa geirriteerd.
Ik reageerde niet, was alleen maar blij dat die nachtmerrie over was.
“Ga slapen lieverd,” zei mijn moeder, ze kuste me op mijn hoofd en liep de woonkamer uit. Mijn pa keek me aan, verbaast dat ik niet reageerde op het huisarrest. Hij haalde zijn schouders op.
“We hebben het morgen hier nog wel over,” zei hij en wilde weg lopen, maar stopte en liep terug naar mij.
“ Wil je je rotzooi niet bij de voordeur laten liggen, en ik wil niet dat je hier mee op zak loopt!” Mijn pa liep naar me toe en duwde iets in mijn handen en liep ook de woonkamer uit. Ik keek sloom naar me hand en zag dat ik Mike’s stiletto in mijn hand had. Ik slaakte een kreet van schrik en afschuw en liet de stiletto vallen....

Einde

2009-09-08T19:42:00.003+02:00

“Waar is die vrouw dan?” vroeg ik.
“Die komt zo hier langs,” antwoordde hij.
“Maar...., hoe weet je dat dan?” vroeg ik.
“Wacht maar,” is het enige wat hij zei. Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar hij bleef zich verstoppen in de donkere ingang van het verlaten pand.

Na een tijdje wachten besloot ik maar even te gaan zitten. Ik trok mijn knieën tegen me aan en vouwde mijn armen er omheen om mezelf warm te houden. Mike reageerde niet op wat ik deed. Hij bleef maar om het hoekje van de muur van het pand spieken. Ik staarde naar zijn hand waar hij de stiletto stevig beet hield. Zijn knokkels waren wit van het hard knijpen in het handvat. Het mes glom in het weinige licht dat er was. Het handvat was zwart en ruw geribbeld.
“Ja, daar komt ze,” siste hij tussen zijn tanden. Ik schokte even van schrik omdat ik niet had verwacht dat er echt iemand langs zou komen. Ik schoot over eind, ging naast Mike staan en spiekte ook om de hoek. Ik zag een gedaante langzaam onze in richting lopen.
Toen de gedaan dichterbij was viel mijn mond open. Het was inderdaad een vrouw in een mantelpakje met een zwart groene paraplu. Ik kon haar gezicht niet zien omdat ze de paraplu schuin naar voren voor haar gezicht hield. In haar andere hand had ze een aktetas beet. Haar hakken tikten luidruchtig op de straat.
Ik keek Mike aan.
“Hoe wist je dat...?” vroeg ik.
“Gewoon,” antwoordde hij.
“Ga je haar echt beroven?” vroeg ik
“Ga jij nou maar de weg vragen, laat de rest maar aan mij over,” zei hij.
“Maar......,” voordat ik mijn zin kon afmaken duwde Mike me ruw de straat op.
De vrouw stopte een paar meter bij me vandaan met lopen.
Ze hield de paraplu schuin naast haar hoofd en keek me onzeker aan. Ze had lichtbruin haar in een staart dat er verwaaid uitzag. Natte plukken haar plakten langs haar gezicht en op haar voorhoofd.
"Kan ik je helpen jonge man?" vroeg ze.
Voordat ik kon antwoorden sprong Mike vanuit de inham bovenop de vrouw. Haar aktetas viel met een plof op de grond en haar paraplu, die uit haar hand was geglipt, rolde met de wind mee over de straat. De vrouw probeerde zich nog tegen Mike te verzetten maar hij duwde haar hardhandig tegen de grond. Ik stond versteend, verbaast van Mike's voorspelling en dat hij echt van plan was haar te beroven.
De vrouw lag op haar buik op straat met haar handen beschermde ze haar hoofd. Mike had zijn knie in haar rug geduwd. In de ene hand hield hij de glimmende stiletto vast en met de andere hand trok hij aan de vrouw haar haar.
De vrouw keek me recht aan. Ze leek doodsbang, haar lippen trilden en ze probeerde nog met haar benen te schoppen.
"Alsjeblieft, help me dan!" gilde ze tegen mij met een trillende stem.
Voordat ik mijn gedachte weer op een rij had en tegen Mike wilde zeggen dat hij moest ophouden, trok hij haar hoofd aan haar haar naar achter en sneed met een snelle beweging haar keel door.
Ik stapte van schrik naar achter en moest kokhalzen. De vrouw trappelde nog met haar benen en probeerde te slaan. Het bloed gutste uit het gapen gat in haar keel en kleurde de straat donkerrood. Ze probeerde nog wat te zeggen. Haar lippen bewogen maar er kwam geen geluid meer uit haar mond. Ze stopte met spartelen en maakte nog een paar schokkerige bewegingen. Daarna bleef ze roerloos liggen. Haar nog wijdopen gesperde ogen keken mij gevoelloos aan.
"Ben je gek geworden!!" schreeuwde ik tegen Mike. Hij keek me stom aan alsof hij niks verkeerd had gedaan. Zijn handen waren besmeurt met bloed en op zijn gezicht zaten bloed spetters.
Ik draaide me om en begon te rennen. Rennen zo hard ik kon. Weg van Mike. Hij had haar vermoord, gewoon, zo maar. Mijn hart bonkte in mijn keel en hoofd. De koud lucht brandde in mijn longen. Ik voelde een traan over mijn wang lopen. Het beeld van de vrouw met wijdopen gesperde ogen en het gapen de gat in haar keel waren op mijn netvlies gebrand. Mijn longen branden erger en ik hapte naar adem, toch bleef ik door rennen. Ik rende door tot de straat voor me in een t-splitsing veranderde. Links of rechts? Het maakte me niks uit als ik maar zo ver mogelijk weg was van Mike. Ik ging naar rechts bij een stenen gebouw de hoek om, botste hard tegen iemand op en viel op de grond. Ik begroef mijn gezicht in mij handen en jammerde.
"Je moet me helpen! Een jongen heeft een vrouw vermoord!"
"Hmmm..., wil je de winst dan niet delen?" hoorde ik een diepe jongens stem vragen. Mijn hart sloeg van schrik een slag over. Dit was de laatste stem die ik had verwacht te horen. Ik keek met een ruk op. Mike stond voor me. In zijn handen hield hij, naast zijn stiletto, een zwart leren portemonnee, een gouden horloge en een gouden ketting met een ronde hanger vast. Hij lachte naar me.
Het viel me op dat hij brand schoon was. Nergens was een spatje bloed te bekennen. Ik stond snel op een deed een paar stappen naar achter om zo ver mogelijk bij Mike vandaan te staan.
“Ik wil dat je weg gaat, ik wil de winst niet delen!” Zei ik met een trillerige stem.
“ow niet?” was het enige wat hij zei met een rustige stem.
Je ben gestoord! Je hebt haar....,” voordat ik mijn zin kon afmaken duwde Mike me ruw tegen de muur en duwde hij mijn keel dicht met zijn elleboog. Ik hapte naar adem en probeerde me uit zijn greep te bevrijden. Ik zat muurvast, en voelde dat ik de grond maar net met mijn tenen kon raken. Met zijn andere hand hield Mike zijn stiletto vlak bij mijn gezicht.
“gestoord he...?” zei hij kalm.
Ik voelde me licht in mijn hoofd en probeerde wat zuurstof binnen te krijgen.
“Laat los alsjeblieft...?!” zei ik met een zachte piepige stem, met het laatste beetje adem die ik nog had.

Wordt vervolgd...

2009-09-08T19:34:00.004+02:00

“Verdwaald?” hoorde ik een diepe jongens stem van dicht achter me vragen.
Ik maakte een sprongetje van schrik en draaide me snel om, de jongen stond maar een paar meter bij me vandaan.
“Wwie ben jij?” zei ik geschrokken zonder op zijn vraag te antwoorden.
“Mike, en jij?” zei hij
“Danny,” antwoordde ik.

Ik keek de jongen aan. Hij had zwart haar, dat slierterig langs zijn smalle gezicht hing. Zijn ogen waren helder blauw. Het leek bijna alsof hij door me heen keek. Hij had een zwarte leren jack aan en een donker blauwe spijkerbroek die bij de knieën versleten was.
Hij staarde me aan als of ik een vreemd wezen was, het maakte me zenuwachtig. Hij leek totaal geen lieverdje. Ik besloot de stil te verbreken door te vragen waar ik was en waar het centrum was.
“Weet je waar het centrum is? Waar ben ik eigenlijk, hoe heeft deze stad of dorp?” vroeg ik.
Hij keek naar me van uit zijn ooghoeken en wees naar het einde van het gangetje. Hij nam nog een trekje van zijn sigaret en de punt lichte op zodat ik zijn gezicht nog iets beter kon zien.
Hij deed me denken aan een jongen op school. Die jongen had mij in elkaar geslagen. Het was zo’n twee weken gelden gebeurd. Ik liep na school naar het fietsenhok, om mijn fiets te halen en naar huis te gaan. Ik stapte op mijn fiets en opeens stond er een lange brede jongen voor me die mijn stuur vast hield.
“Ben jij Danny?” vroeg hij.
Twijfelend zei ik. “Ja, volgens mijn wel.”
“Dan moet ik jou hebben,” was het enige wat ik nog kon herinneren wat hij zei. Daarna lag ik op de grond met mijn fiets nog tussen mijn benen. Om me heen stond natuurlijk al een lachende menigte die was komen genieten van het gevecht.
Later pas kwam ik er achter dat die jongen de broer was van een eersteklasser die ik had gepest.
Mike leek een beetje op die jongen. Ik werd uit mijn gedachten getrokken door een rook pluim die in mijn gezicht werd geblazen. Ik zag dat ik nog steeds in dat smalle donkere gangetje stond met Mike tegen over me. Hij keek me nog vreemder aan dan eerst.
“Ik eh ga denk ik maar.... het is hier ook best donker...” zei ik.
“Donker? Wil je licht?” vroeg Mike met een rare toon in zijn stem. Ik staarde naar hem. Moest ik daar op antwoorden? Ik knikte maar.
Hij staarde naar een oude naar een oude verbleekte lamp die aan de muur hing in het gangetje. Ik keek steeds naar de lamp en dan weer naar Mike. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en bleef naar de lamp staren. Uit het niets begonnen er elektrische vonken van af te schieten. Ik deed van schrik een stap naar achter. De lamp flitste aan. Met open mond keek ik Mike aan. Hij glimlachte, het leek meer een gemene lach dan een vriendelijke lach. Ik voelde mijn voet nat. Ik keek naar benenden en zag dat ik in een waterplas stond.
“Shit, niet weer,” zei ik en stapte uit de waterplas. Toen ik weer voor me uit keek stond Mike niet meer voor me. Hij stond helemaal aan het einde van het gangetje.
“Hey, kom je nog?” Riep hij. Ik twijfelde maar liep toch zijn kant op. Telkens als ik een stap deed spoot er water uit mijn schoen. Mijn voet was kletsnat en ijskoud. Ik liep naar het einde van het gangetje en volgde Mike verder.
We liepen door een verlaten straat. Alle panden waren oud, scheef en verzakt. Het glas van de ramen waren gebroken of de ramen waren met hout half dicht getimmerd. Het leek net een spookstad. Bij die gedachte ging er een rilling door me heen.
Zwijgend volgde ik Mike. Ik versnelde mijn pas om naast hem te gaan lopen.
“Woon je hier in de buurt?” vroeg ik aan hem.
Mike keek me even aan maar keek daarna weer recht voor zich uit zonder mijn vraag te beantwoorden. Onverwacht stopte hij met lopen en stond abrupt stil. Ik liep nog een paar passen verder en stopte toen ook.
“Is er iets?” vroeg ik aan hem. Hij keek me aan en glimlachte weer. Weer zo’n vreemde lach waar ik niet van wist wat hij daarmee bedoelde. Ik keek hem vragend aan.
“Er komt zometeen....” zei Mike, hij pauzeerde even en dacht na.
“Jah,” ging hij verder. “Er komt zometeen een vrouw hier langs met een zwart groene paraplu.” Hij keep zijn ogen tot spleetjes en lachte gemeen.
“Eh.... o...” zei ik. Ik snapte niet wat hij bedoelde. Hij pakte me bij mijn arm beet en trok me mee in een inham, dat de ingang was van een oud pand. Ik keek hem vragend aan, wat was hij nou van plan? Hij stopte zijn hand in de binnenzak van zijn leren jas en haalde er een stiletto uit met een zwart handvat. Hij drukte op het knopje zodat het glimmende mes naar boven schoot. Ik schrok en deed een stap naar achter.
“Wat ga je doen...?” vroeg ik met een bange stem.
“Ik ga die vrouw beroven,” antwoordde hij.
“Die vrouw? Welke vrouw? En dan?”vroeg ik nog steeds bang.
Mike zuchtte en rolde met zijn ogen.
“Luister sukkel, zometeen komt hier een vrouw langs, ja? Jij gaat doen alsof je de weg wilt vragen en dan beroof ik haar, oke?” zei hij het alsof ik dom was en niets begreep.
Ik begreep het ook niet. Wat bedoelde hij daar nou mee? Hij bleef me strak aan staren met een niets zeggende blik. Ik knikte maar alsof ik het begrepen had.
We zwegen allebei even. Maar ik kon het toch niet laten om te vragen wat hij nou bedoelde.
“Waar is die vrouw dan?” vroeg ik.
“Die komt zo hier langs,” antwoordde hij.
“Maar...., hoe weet je dat dan?” vroeg ik.
“Wacht maar,” is het enige wat hij zei. Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar hij bleef zich verstoppen in de donkere ingang van het verlaten pand.

Wordt vervolgd...

2009-09-08T19:24:00.005+02:00

Het was vandaag een gewone dag, zoals gewoonlijk. Gewoon naar school, na school wat huiswerk maken.Vandaag had ik gelukkig niet veel huiswerk, was snel klaar.
Ik verveelde me. Al mijn vrienden waren vanavond naar de bios. En ik lag thuis op de bank met huisarrest. Ik had een dag gespijbeld en mijn mentor heeft me verraden. Hij had mijn ouders opgebeld en die waren woedend. Dit was niet de eerste keer dat ik had gespijbeld.
Zappend lag ik op de bank tv te kijken, er was ook nog niks boeiend op tv. Zuchtend, ging ik rechtop zitten en smeet de afstandbediening in de hoek van de bank. Ik stond op en liep naar de gang bij de voordeur waar de kapstok stond. Uit mijn jaszak haalde ik een joint die ik op school van een vriend had gekregen. Ik rolde hem heen en weer tussen mijn vingers, staarde er naar en twijfelde. Zal ik hem op roken of niet? Ik had nog nooit drugs gebruikt dus was ik best wel nieuwsgierig. Ik liep naar de gangtrap waarmee je naar boven kunt gaan naar slaapkamers. Ik keek naar boven om te checken als de kust veilig was.
Ik keek recht in het gezicht van mijn zusje die bovenaan de trap op een tree zat.
“Hey, wat ben je aan het doen,” zei ze.
“Waarom ben je nog wakker!” snauwde ik. “Ga slapen!”
“ik wil niet slapen, waar zijn mama en papa?” vroeg ze.
“Je weet dat mam en pap even samen uit zijn en pas vanavond laat terug zijn,” zei ik en liep weer richting de woonkamer.
“Danny, ik ben bang in het donker ik wil niet alleen slapen,” piepte ze.
“Dan doe je het licht in je kamer aan,” snauwde ik en smeet de woonkamerdeur achter me dicht.
“Je bent de stomste broer van de wereld!” Hoorde ik haar met een huilerige stem roepen.
Ik trok me niets van haar aan en plofte weer neer op de bank. Ik hield de joint voor me en zuchtte.
“Je moet alles een keer mee gemaakt hebben,” zei ik tegen mezelf en voelde in mijn broekzak naar een aansteker.
Met de joint tussen mijn lippen en de aansteker in mijn hand net voor de joint, keek ik nog even snel naar de klok. Half tien. Mijn ouders zouden pas rond twaalf thuis zijn, dus genoeg tijd.
Ik stak de joint aan en begon hem op te roken. In het begin ging het me goed af. Toen gebeurde er iets raars. Zelf begrijp ik het ook niet helemaal. Ik voelde me duf, misselijk en draaierig. De woonkamer tolde om me heen. Ik kon niet opstaan. Ik sloot mijn ogen.

Toen ik mijn ogen weer open deed stond ik buiten. Het was pik donker en ik kon niet meer dan twintig meter vooruit kijken. Het enige dat ik kon zien was een gedeelte van de slecht geasfalteerde straat en een lantaarnpaal een paar meter mij me vandaan. De lantaarnpaal werd dof verlicht door zijn eigen gelige verlichting. Met een elektrisch gekraak knipperde de hij de hele tijd aan en uit. Er waaide een ijzig koude wind en ik merkte dat ik mijn jas niet aan had. Ik rilde over mijn hele lichaam en kruiste mijn armen over mij borst om mezelf warm te houden. Ik keek om me heen, links, rechts, achter me helemaal, niks te zien alleen het donkerste. Ik begon maar een kant op te lopen. Vochtige kleine druppels vielen in mijn gezicht. Ik zuchtte, het begon ook nog eens te motregenen. Ik stapte flink door en vroeg me af hoe ik hier terecht ben gekomen. Mijn haren waren onder tussen kletsnat.
Ik had het koud en niesde. Volgens mij gevoel liep ik na een tijdje al meer dan een half uur. Ik stopte even en keek naar beneden naar mijn schoenen. Mijn nieuwe witte stoffen nikes zaten onder de modder.
“He, shit,” zei ik tegen mezelf.
Ik voelde water langzaam mijn schoenen binnen lopen en mijn sokken nat worden.
Ik keer weer voor me uit. Tot mijn verbazing was er nu opeens een lange grauwe bakstenen muur. Ik kon het einde van de muur links en rechts niet zien, het liep af in het donker.
Recht voor me was een smal donker steegje dat een soort scheiding was tussen de muren. Het konden twee lange en hoge gebouwen zijn die naast elkaar stonden. Ik slikte even en liep richting het steegje. Net aan het begin van het steegje hing, scheef, een oud pijlvormig houtenbord met vale letters. Centrum, las ik. Zal ik die kant maar op gaan, misschien kan ik daar aan iemand vragen waar ik ben?
Ik keek nog even twijfelend maar liep toch het steegje in. De wind blies huilend tussen de muren door en ik rilde weer van de kou. Mijn klets natte haar voelde als ik een ijsblok op mijn hoofd had die langzaam aan het smelten was.
Na een stukje lopen zag ik verder op een gedaante tegen de muur leunen. Ik begon wat langzamer te lopen. Nu kon ik zien dat het een jongen was die tegen de muur leunde en een sigaret rookte. Telkens als hij aan de sigaret zoog lichte het puntje op. Ik stopte en durfde niet verder te lopen. Ik had een vreemd gevoel in mijn maag en wilde niet langs die gedaante.
Ik draaide me om, om weer terug te lopen, maar opeens was het steegje een paar meter verder, van waar ik vandaan kwam, doodlopend.
“Hoe kan dit nou weer?!” zei ik hard op.

“Verdwaald?” hoorde ik een diepe jongens stem van dicht achter me vragen.
Ik maakte een sprongetje van schrik en draaide me snel om, de jongen stond maar een paar meter bij me vandaan.
“Wwie ben jij?” zei ik geschrokken zonder op zijn vraag te antwoorden.
“Mike, en jij?” zei hij
“Danny,” antwoordde ik.

wordt vervolgd....